Συλλογικό (συμμετείχαν μαθήτριες και μαθητές των ΓΕΛ Μούδρου και ΕΕΕΕΚ Ρεπανιδίου)
Ακρυλικά σε επιφάνεια OSB, 125 εκ. x 250 εκ., 2025

«ως αρ’ εφη και αναιξας δεπας αμφικυπελλον μητρι φιλη εν χειρι τιθει και μινπροσε ειπε·»

Ο όρος «δέπας αμφικύπελλον» χρησιμοποιήθηκε από τον Όμηρο στην Ιλιάδα, για να χαρακτηρίσει το πολυτελές ποτήρι κρασιού που χρησιμοποιούσαν τόσο για πόση όσο και για σπονδές οι αριστοκράτες της Μυκηναϊκής περιόδου. Πολλούς αιώνες αργότερα υιοθετήθηκε από το Σλήμαν, για να ονοματίσει συγκεκριμένα κύπελλα που χαρακτηρίζονται από ψηλό κυλινδρικό σώμα με δύο κάθετες καμπυλωτές ή καρδιόσχημες λαβές και βρέθηκαν για πρώτη φορά στην Τροία του 2400-2200 π.Χ. 

Στην Πολιόχνη της Λήμνου η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως το 1935 ακριβώς ίδιου τύπου κύπελλα που χρονολογούνται περίπου δύο αιώνες αργότερα (2200-2000 π. Χ.), ανήκουν στην κίτρινη οικοδομική φάση και εκτίθενται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Τα δέπατα της Πολιόχνης ταξινομήθηκαν σε δύο κατηγορίες: στην πρώτη ανήκουν τα πιο λεπτά και περίτεχνα αγγεία, ενώ τα αγγεία της δεύτερης κατηγορίας είναι σχεδόν πάντοτε πιο ανθεκτικά και βαριά, καταλληλότερα για καθημερινή χρήση.

Τα ευρήματα αυτά αποτελούν εξαιρετικές μαρτυρίες δικτύων επικοινωνίας και πολιτισμικών ανταλλαγών από την ηπειρωτική Ελλάδα και τις Κυκλάδες έως τη Μικρά Ασία, τον Καύκασο και την Κιλικία, και μαρτυρούν πολιτισμό υψηλής αισθητικής και πολυτέλειας.