Λημνιοί μετανάστες στις δεκαετίες 1950 και 1960

Οι Λημνιοί από πολύ νωρίς επέλεξαν το δρόμο της μετανάστευσης γιατί οι περισσότεροι ήταν ακτήμονες, εργάζονταν σε υποστατικά εύπορων γαιοκτημόνων ως κεχαγιάδες ή τσομπανέρια, και δεν υπήρχε προοπτική για μια καλύτερη ζωή. Παλιότερα, επέλεγαν κυρίως την Αίγυπτο ή τη Μικρασία, αλλά από τις αρχές του 20ού αιώνα και κυρίως από την δεκαετία του 1950 στράφηκαν προς υπερπόντιους προορισμούς, όπως η Αυστραλία και η Αμερική, αλλά και η κοντινότερη Αφρική. Τη δεκαετία του 1950 χιλιάδες Λημνιοί μετανάστευσαν. Το φαινόμενο αυτό ήταν χαρακτηριστικό της εποχής, καθώς πολλοί Έλληνες αποχαιρετούσαν την πατρίδα τους προς αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος σε χώρες του εξωτερικού. Το «Πατρίς» και το «Βρετάννη» γέμιζαν με ανθρώπους, βαλίτσες και όνειρα.

Το 1960 ένα τεράστιο κύμα μεταναστών οδηγήθηκε στο σταθμό του Μονάχου για να εργαστούν ως «προσκεκλημένοι και φιλοξενούμενοι εργάτες», Gastarbeiter, στριμωγμένοι μέσα σε τρένα και σιγομουρμουρίζοντας τραγούδια του Καζαντζίδη, ελπίζοντας πάντα να τα καταφέρουν και να επιστρέψουν γρήγορα στην πατρίδα τους.

Τα χωριά της Λήμνου ερήμωσαν, τα βαμβάκια εγκαταλείφθηκαν, τα σπίτια έκλεισαν, τα παραθυρόφυλλά τους μανταλώθηκαν και όλα παρουσίαζαν εικόνα εγκατάλειψης. Για πολλούς το ταξίδι πίσω στην πατρίδα, έστω και για μικρό χρονικό διάστημα, άργησε πολύ να πραγματοποιηθεί. Δεν ήταν εκεί να κλείσουν τα μάτια των αγαπημένων τους. Το τίμημα της νοσταλγίας ήταν δυσανάλογο με την «καλή ζωή», που οι περισσότεροι εξασφάλισαν με σκληρή δουλειά και στερήσεις. Η Λήμνος και οι Λημνιοί πλήρωσαν ακριβά το «όνειρο» της καινούργιας πατρίδας.